Τι τύπος είσαι;

2017-09-15

Το να μάθεις να συμβιώνεις με αγάπη σημαίνει να μάθεις να νικάς τον εγωισμό σου, άρα να μάθεις να βιώνεις την κάθε στιγμή σε όλο της το μεγαλείο. 

    Τύπος Α: Κοίταξε το ρολόι του για πολλοστή φορά. Ξεφύσησε με ένταση και άρχισε να βαδίζει ξανά νευρικά πέρα-δώθε μπροστά από το παγκάκι, πίσω από την στάση των λεωφορείων. Ένα ακόμα λεωφορείο έφτασε. Κοίταξε μέσα. Δεν την είδε. Έβρισε μέσα του και σκέφτηκε πόσες φορές το είχε ζήσει αυτό. Κάθε φορά τα ίδια. Έδιναν ραντεβού μια ώρα και εκείνη εμφανίζονταν καθυστερημένη μισή ώρα μετά ή και περισσότερο. Έτσι και τώρα είχαν πει στις επτά και ήταν ήδη επτά και είκοσι και εκείνη πουθενά. Ένιωθε οργισμένος και κορόιδο. «Γιατί εγώ να είμαι πάντα στην ώρα μου κι εκείνη να αργεί πάντα; Γιατί χρειάζεται πάντα τόσο χρόνο για να ετοιμαστεί; Δεν τη νοιάζει καθόλου πως νιώθω όταν περιμένω σαν το βλάκα με τις ώρες;» σκέφτηκε φωνάζοντας εσωτερικά στον εαυτό του. Τα πάντα τον ενοχλούσαν τώρα. Οι βιαστικοί διαβατές που έπρεπε να αποφεύγει καθώς βάδιζε νευρικά πέρα-δώθε, οι φασαρία της πόλης, ένας ζητιάνος στη γωνία λίγο πιο κάτω, που ζητούσε επίμονα βοήθεια από τον κόσμο που περνούσε, τα πάντα. Είχε αποφασίσει ότι αν δεν εμφανιζόταν σε δέκα λεπτά, θα έφευγε και θα την άφηνε εκείνη να περιμένει μάταια για να δει την «γλύκα». Άκουσε τον ήχο ενός ακόμα λεωφορείου που σταμάτησε στη στάση και γύρισε να δει. «Επιτέλους!» αναφώνησε χωρίς να το καταλάβει μόλις την είδε να κατεβαίνει. Κινήθηκε οργισμένα προς το μέρος της. Δεν πρόσεξε πόσο όμορφη ήταν, ούτε άκουσε το «Συγγνώμη αγάπη μου αλλά θα τρελαθείς αν...» που του είπε εκείνη, γιατί είχε αρχίσει να της φωνάζει για το πόσο ανεύθυνη είναι, πως είναι η τελευταία φορά που θα το ανεχτεί και άλλα ακόμα λιγότερο... ευγενικά. Εκείνη, ντροπιασμένη από τις φωνές του, είχε χάσει όλη την καλή διάθεση που της είχε δημιουργήσει το πολύ σπουδαίο και ευχάριστο γεγονός που την είχε καθυστερήσει και που ετοιμαζόταν να του πει, όταν την σταμάτησαν οι φωνές του. Τον προσπέρασε κι άρχισε να περπατά βιαστικά προς την κατεύθυνση που έπρεπε να πάνε. Εκείνος την ακολούθησε το ίδιο βιαστικά, φωνάζοντας ακόμα περισσότερο. Μόλις είχε καταστρέψει ένα ακόμα, πολλά υποσχόμενο, βράδυ του!

    Τύπος Β: Κοίταξε το ρολόι του αδιάφορα. Χαμογέλασε. Είχαν περάσει ήδη είκοσι λεπτά από την ώρα του ραντεβού τους. Δεν τον ένοιαζε όμως. Του αρκούσε πως σε λίγο θα την έβλεπε να έρχεται όμορφη και χαμογελαστή, θα την αγκάλιαζε και θα την φιλούσε κι ο χρόνος που θα περίμενε για αυτό δεν είχε καμία σημασία. Κάθισε πιο αναπαυτικά στο παγκάκι, πίσω από την στάση των λεωφορείων. Ένα ακόμα λεωφορείο έφτασε. Κοίταξε μέσα. Δεν την είδε. Χαμογέλασε ξανά και σκέφτηκε πόσες φορές το είχε ζήσει αυτό. Κάθε φορά τα ίδια. Έδιναν ραντεβού μια ώρα και εκείνη εμφανίζονταν μισή ώρα μετά ή και περισσότερο. «Δεν πειράζει. Ξέρω πως αυτό που θα δω αξίζει κάθε αναμονή. Για μένα άλλωστε ετοιμάζεται, για να την δω εγώ όμορφη. Τέτοιο δώρο θέλει τον χρόνο του», σκέφτηκε χαμογελώντας εσωτερικά στον εαυτό του. Άρχισε να παρατηρεί το κόσμο γύρω του. Τα πάντα του φαίνονταν όμορφα κάτω από το φως του δειλινού. Οι βιαστικοί διαβατές που ο καθένας είχε την δική του ιστορία, η μουσική της πόλης, ακόμα κι ένας ζητιάνος στη γωνία λίγο πιο κάτω, που ζητούσε επίμονα βοήθεια από τον κόσμο που περνούσε, τα πάντα. Σηκώθηκε και πήγε προς το μέρος του. Έβγαλε ένα κέρμα και το άφησε μέσα στο καπέλο που κρατούσε προτεταμένο στο χέρι του. Ο ζητιάνος του χαμογέλασε και του έδωσε μια ευχή για ευλογία και υγεία. Άκουσε τον ήχο ενός ακόμα λεωφορείου που σταμάτησε στη στάση και γύρισε να δει. «Ουάου!» αναφώνησε χωρίς να το καταλάβει μόλις την είδε να κατεβαίνει. Κινήθηκε χαρούμενος προς το μέρος της. «Συγγνώμη αγάπη μου...», δεν την άφησε να τελειώσει την φράση της γιατί τις είπε δυνατά: «Μην πεις τίποτα. Είσαι εκθαμβωτική! Άξιζε να περιμένω...» Δεν πρόλαβε να τελειώσει κι εκείνος όμως γιατί εκείνη τον αγκάλιασε σφιχτά και του έκλεισε το στόμα με ένα φιλί. Μόλις είχε ευλογήσει ένα ακόμα βράδυ του!

   Τι λέτε; Ποιος από τους δυο τύπους ζει πιο ευτυχισμένος την ζωή του; Και ποιος έχει επιβάλει την δυστυχία στον άλλον;

Κάποιες φορές αρκεί μια αγκαλιά κι ένα φιλί γεμάτα αγάπη για να απελευθερώσουν τις μνήμες του Παραδείσου... 

Πρόσφατες δημοσιεύσεις