Superwoman: ζώντας μαζί της...

2017-10-10

Αρνούμαι την ψευδαίσθηση πως η αγάπη είναι ένα βαρύ φορτίο. 

     Με την γυναίκα μου μεγαλώσαμε μαζί. Γνωριζόμαστε από τα πρώτα μαθητικά μας χρόνια κι ο δεσμός μας ξεκίνησε στα χρόνια του Λυκείου. Από τότε είμαστε μαζί χωρίς καμία διακοπή. Δεν μπορώ να περιγράψω την ομορφιά ψυχική, πνευματική και σωματική που έχω βιώσει μαζί της όλα αυτά τα χρόνια. Ήταν υπέροχο να παρακολουθώ αυτή την ομορφιά να εξελίσσεται. Από την παιδική καθαρότητα, στη φωτιά μιας νεαρής γυναικάς, στην σοφία της αγάπης μιας συντρόφου στην ζωή. Νιώθω ευλογημένος να ζω το θαύμα, να βλέπω αυτή την ομορφιά να αναπτύσσεται, να μεγαλώνει και να γίνεται πιο καθαρή μέρα με τη μέρα.

    Εκείνη όπως είναι φυσικό ανησυχεί για το πέρασμα των χρόνων και την φθορά που αυτά φέρνουν μαζί τους. Ποιος άλλωστε μπορεί να πει ότι έστω και λίγο δεν βασανίζεται από αυτό τον φόβο. Τον φόβο ότι μέσω αυτής της φθοράς, θα πάψουμε να είμαστε αρεστοί στα μάτια των άλλων.

     Αυτή είναι μια από τις πιο ισχυρές ψευδαισθήσεις που μας δημιουργεί ο εγωισμός μας και για αυτό με την αγάπη μου προσπαθώ να την βοηθήσω να κατανοήσει την πραγματική της ομορφιά και να ελευθερωθεί από τα βασανιστικά δεσμά της ψευδαίσθησης αυτής. Όλοι μας πρέπει να το προσπαθήσουμε. Πρέπει να κατανοήσουμε πως η ομορφιά, η πραγματική ομορφιά, ακόμα και η σωματική, δεν είναι υλική και για αυτό δεν υπόκειται στην φθορά του σώματος. Είναι πνευματική. Είναι αυτή η μαγική αύρα που εκπέμπει ο καθένας μας και είναι προϊόν όλων των θετικών χαρακτηριστικών που έχουμε αναπτύξει. Αυτή η αύρα γίνεται πιο δυνατή όταν την «τρέφουμε» με θετική ενεργεία που προκύπτει από πράξεις αγάπης και προσφοράς. Έτσι κάθε άνθρωπος που καθώς μεγαλώνει, αγωνίζεται να βαδίσει το δρόμο της αγάπης, γίνεται κάθε μέρα και πιο όμορφος, αφού η αύρα αυτή προβάλει στα μάτια των υπόλοιπων ανθρώπων την εσωτερική του ομορφιά, σκεπάζοντας κάθε φυσιολογική σωματική φθορά. Αν προσπαθώ να διατηρώ μόνο το υλικό μου σώμα όμορφο, ότι κι αν κάνω αργά ή γρήγορα θα πρέπει να έρθω αντιμέτωπος με την εικόνα του χρόνου στον καθρέφτη μου, κι αυτή θα μου φέρει πίκρα και πόνο. Αν όμως με ενδιαφέρει να αναπτύξω την εσωτερική μου ομορφιά μέσα από τον αγώνα της προσφοράς και της υπηρεσίας, τότε ο χρόνος θα είναι φίλος μου κι όχι εχθρός μου. 

    Η γυναίκα μου είναι ένα τέτοιο παράδειγμα αφιέρωσης στο δρόμο της αγάπης και της προσφοράς. Για μένα είναι η προσφορά στην πράξη. Ενώ είναι μια επιστήμονας που θα μπορούσε να επιλέξει το δρόμο της προσωπικής προβολής, μέσα από αυτό που ο κόσμος ονομάζει καριέρα, αποφάσισε να αφιερώσει όλη την ενέργεια της στο μεγάλωμα των τεσσάρων παιδιών μας. Έτσι κάθε μέρα βάζει στην άκρη τις δικές της ανάγκες και επιθυμίες και αγωνίζεται με όλη της την ψυχή να προσφέρει το καλύτερο για να καλύψει τις δικές μας. Είναι απίστευτη η αφοσίωση της στον καθημερινό αυτό αγώνα της προσφοράς, της υπέρβασης και της κατανίκησης των προσωπικών αναγκών με σκοπό την ικανοποίηση των αναγκών των άλλων, οι οποίοι όμως μέσα από αυτή την διαδικασία γίνονται προέκταση του εαυτού. Παύουν να είναι άλλοι και γίνονται εμείς. Στα μάτια μου αυτό που καταφέρνει πολλές φόρες ξεπερνά τα όρια του ανθρώπινου γιατί συντρίβει τον εγωισμό. Με είχε ρωτήσει κάποια φορά ένας μαθητής μου: «Εσάς κύριε, ποιος είναι ο αγαπημένος σας σούπερ ήρωας;». Χωρίς να το σκεφτώ καθόλου απάντησα: «η γυναίκα μου!».

    Στα μάτια τα δικά μου και γνωρίζω πως το ίδιο ισχύει και για τα παιδιά μας, η αγάπη της και η προσφορά της είναι το πιο υπέροχο μάθημα ζωής που μπορεί να μας προσφέρει. Γιατί μας δείχνει καθημερινά, στην πράξη, πως όταν ο σκοπός της κάθε ημέρας είναι να προσφέρεις αγάπη, χωρίς να σε νοιάζει να διεκδικήσεις κάτι για προσωπικό σου όφελος, πέρα από την ευτυχία που θα νιώθεις όταν βλέπεις τους αγαπημένους σου να είναι ευτυχισμένοι και θα ξέρεις ότι έχεις συμβάλει σε αυτή τους την ευτυχία, τότε τίποτε δεν μπορεί να σε νικήσει. Ούτε η κούραση, ούτε η φθορά του σώματος, ούτε ο πόνος. Γίνεσαι πραγματικά υπεράνθρωπος. Κι αυτό είναι ένα από τα μαγικά δώρα της αγάπης. Η φλόγα που μεγαλώνει στην ψυχή σου μέσα από αυτή την προσπάθεια, αυτή η θεϊκή ουσία, ο πραγματικός Εαυτός που τον βοηθάς να αναπτύσσεται νικώντας τους ψευδό-εαυτούς που δημιουργεί ο εγωισμός και οι ψευδό-ανάγκες του, νικώντας την φθορά και τον χρόνο, σε περιβάλει με μια αύρα που εμφανίζει την πραγματική σου ομορφιά στα μάτια των άλλων. Για αυτό για μένα κάθε μέρα που περνά την κάνει πιο όμορφη.

    Εκείνη μέσα στην ταπεινότητα που έχει αναπτύξει, θεωρεί πως αυτά που κάνει είναι λίγα σε σχέση με αυτά που θα ήθελε να προσφέρει. Και πως υπάρχουν γυναίκες που καταφέρνουν πολλά περισσότερα από εκείνη, με περισσότερη ηρεμία και αγάπη. Το ξέρω πως (ευτυχώς για τον κόσμο μας) έχει δίκιο. Υπάρχουν πολλές γυναίκες και άνδρες σαν εκείνη και σαφώς και καλύτερες. Προσπαθώ να της θυμίζω όμως πως η αξία του καθενός μας δεν μετράται με την σύγκριση μας με τους άλλους, που μπορεί να βρίσκονται σε ανώτερο ή κατώτερο πνευματικό επίπεδο από εμάς, αλλά με την αυταπάρνηση, την υπομονή και την επίμονη που δείχνουμε στο να βαδίσουμε με αγάπη τον δικό μας δρόμο. Και γι αυτό εκείνη στα δικά μου μάτια, είναι το μεγαλύτερο μάθημα ζωής για τα παιδιά μας.

    Επίσης όταν της λέω το ποσό πιο όμορφη γίνεται κάθε μέρα που περνά, υποστηρίζει πως η ομορφιά αυτή βρίσκεται στη δική μου ψυχή και την προβάλω σε εκείνη. Έτσι μου λέει ότι δεν αποτελώ αντικειμενικό κριτή. Κι εγώ της απαντώ πως δεν υπάρχει πιο αντικειμενικός κριτής από την αγάπη. Γιατί ένα από τα μαγικά της αγάπης είναι ότι ομορφαίνει και την ψυχή αυτού που την δέχεται. Έτσι αν είναι πραγματικά η δική μου ψυχή που την κάνει όμορφη στα μάτια μου, είναι η ψυχή που μέσα από την δική της αγάπη έχει μάθει να βλέπει με τέτοιο τρόπο. Για αυτό είναι σύντροφος μου και δασκάλα μου.

Υπηρετώ, άρα υπάρχω


Πρόσφατες δημοσιεύσεις